Netflixknop

En toen viel ik bijna dood over een afgedankt tv-toestel in een keldergang van de VRT. Geen ongewoon zicht, maar deze keer bleef ik staan. Een flashback. Kleine Tom-vol-puisten, die elke dag zijn spaarcenten telde, in de hoop ooit dat ene, iconische teeveetje van Philips te kunnen kopen. Met een kleurenscherm en – hallelujah – een ingebouwde videorecorder. Op af-stands-be-die-ning! Dat leek me toen een soort toegangsticket tot de hemel. Maar nu ik in die anonieme VRT-gang precies hetzelfde toestel tegenkwam, twintig jaar later, moest ik lachen.

Digital Natives? Passé!

Het contrast tussen kleine Tom-met-flapoortjes en mijn dochter kon niet groter zijn. Jasmijn is vier, en zal nooit in die glossy papieren catalogus bladeren, smachtend naar analoge beeldbuisbrol. Niet omdat ze rotverwend is, maar omdat ze tot een generatie behoort die je zelfs niet meer gewoon digital native kan noemen. Dat is een woord voor tieners en twintigers. De jonkies die vandaag geboren worden: die gaan ons pas écht verbazen. En ik vind dat je daar heel weinig over hoort of leest. De echte revolutie loopt rond op de kleuterspeelplaats. En met wat geluk wordt het de eerste generatie die er géén zooitje van maakt.

Alles digitaal

Het gaat veel verder dan ‘het internet is overal’. Onze kleuters groeien op in een spannend oerwoud waar elk oppervlak interactief kan zijn. Tv, computer, tablet, smartphone, digitaal speelgoed, smartboards, reclameborden; zelfs mijn autoradio is een halve cinema. Wat er op die schermen te zien is, volgt je naadloos van toestel naar toestel. Bumba is overal. Al die led-panelen en projecties vormen samen één grote, digitale omgeving.

BOEK
Soms leest ze ook gewoon een boek over astrofysica hoor.

Is dat een probleem? Je las al eerder dat ik vind van niet als het gaat over apps en smartphones, maar eigenlijk was dat in-hokjes-van-2016 denken. De toekomst ziet er anders uit.

Alles altijd overal

Sinds kort hangt er bij ons thuis (pas op, #reclame) een heerlijk glimmende LG OLED-tv aan de muur. En de liefde van het hele gezin is groot. Flinterdun, een scherm zo groot als de keukentafel, met een beeldkwaliteit waar je van in je arm knijpt. Een minimalistische, ingebouwde soundbar met surroundgeluid waar je letterlijk van omkijkt. Een wonderlijk staaltje techniek. Maar dat zijn details. Wat telt is: het is mijn eerste tv die geen tv meer is, maar een smartphone voor reuzen.

LG TV
Dat is ‘m 😍😍😍.  Het mooie is: je kan er ook inhoud op afspelen die niet van de openbare omroep komt. Maar wel op eigen risico. Oh en die muur en die verf, dat komt goed hoor.

Hij bulkt van de apps: je kan er beter Youtube op kijken dan op de beste pc. De afstandsbediening is een soort hyperaccurate computermuis, compleet mét een heerlijke Netflix-knop, die elke keer zo verleidelijk naar me lacht dat ik steeds minder geneigd ben om verder te zappen naar een echte tv-zender. En ik ben niet de enige thuis.

Ik denk niet dat Jasmijn weet wat een programmagids is, of begrijpt dat Ketnet elke dag eerst Bumba en dan Uki, Musti en Simon uitzendt – in die volgorde, en op een vast uur. Voor haar is Simon, haar lievelingskonijn, iets dat op bestelling uit eender welk toestel met een scherm komt. Inhoud is iets dat het ritme van je leven volgt. Die tv luistert naar jou, en niet omgekeerd.

“De kans is groot dat ze later hoofdschuddend gaat bulderlachen als ik haar uitleg dat in mijn tijd het zevenuurjournaal ook effectief om zeven uur begon.”

Generation no stress?

En toch. Misschien dat Jasmijn en haar vrienden al die technologie zo evident gaan vinden, dat ze er ook niet echt meer in geïnteresseerd zijn. Ik vond het als kind een Star Wars-achtige ervaring om de eerste keer op straat te bellen. Ik was zelfs nog onder de indruk van (hou je vast) cd-i’s en snake.  Doordat mijn generatie die technologie heeft zien ontstaan, is er ook een soort van dwangmatige nieuwsgierigheid naar het laatste nieuwe model smartphone gegroeid.

JBC TV.jpg
Gaan shoppen? Even swipen tussen twee pasbeurten door. Ah ja.

Maar Jasmijn? Die vindt technologie, ook de laatste nieuwe, een evidentie, iets dat bijna tot haar natuur en onderbewustzijn behoort. Water uit de kraan. Ze zet nu al regelmatig zelf de tablet uit met de woorden ‘Nu gaan we spelen hé, vake!’ Dat zou kleine Tom-met-het-foute-haar nooit met zijn Gameboy gedaan hebben.

Stel je dat voor: een generatie digital natives 2.0 die niet meer zoals wij worstelt met die voortdurende stortvloed van prikkels, maar zich er kiplekker bij voelt en er slim mee omspringt. Nooit meer digitaal detoxen. Jasmijn pikt er gewoon uit wat ze nodig heeft, en haalt bij de rest haar schouders op. Zou het kunnen dat dat zo blijft? Het kan beide kanten op. In tussentijd pakken ze mij die Netflix-knop toch niet meer af.

FIETSEN
Speciaal voor Kind & Gezin: nóg een foto waarop Jasmijn niet voor tv zit.

 

 

 

Een gedachte over “Netflixknop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s